Sieć Centrów Wolontariatu co roku ogłasza konkursu dla wolontariuszy- „Barwy Wolontariatu”, który jest okazją do podziękowania wolontariuszom, którzy na codzień współpracują z wieloma organizacjami, środowiskami i osobami prywatnymi.

Zgłoszeń dokonywać mogą organizacje pozarządowe, grupy samopomocowe, instytucje państwowe, samorządowe, przedsiębiorstwa, które realizują program wolontariatu pracowniczego, osoby prywatne korzystające z pomocy wolontariuszy.

Nominowani do konkursu mogą być pojedynczy wolontariusze, grupy wolontariuszy, rodziny, które wspólnie podejmują działania społeczne.

Regionalne Centrum Wolontariatu w Gdańsku jednocześnie organizuje lokalny konkurs „Niestrudzeni” , który jest jednym z etapów „Barw Wolontariatu”.

Po ogłoszeniu wyników konkursu lokalnego zgłoszenia wygranych, oraz resztę zgłoszeń, które nie zakwalifikowały się do konkursu, czy też przesłały formularze po czasie zostaną wysłane do Warszawy.

Na tym etapie Kapituła dokona wyboru dziesięciu nominowanych do wyróżnienia wolontariuszy, spośród których w czasie Gali Wolontariatu, wyłonionych zostanie trzech zwycięzców.

W tym roku uroczysta Gala kończąca konkurs planowana jest w lutym 2010.

<!-- @page { size: 21cm 29.7cm; margin: 2cm } P { margin-bottom: 0.21cm } A:link { color: #000080; so-language: zxx; text-decoration: underline } -->

LAUREACI LOKALNEJ EDYCJI KONKURSU „Barwy Wolontariatu”-

„NIESTRUDZENI 2009”

galeria zdjęć

Dagmara Langer

Dagmara jest studentką III roku fizjoterapii, wybierając kierunek sugerowała się dobrem własnym. Gdy zaczęła swoją działalność jako wolontariuszka powiedziała „uważam, że dla siebie zrobiłam wystarczająco dużo, teraz trzeba pomyśleć o innych”.

Wszystko zaczęło się po pierwszym roku studiów, kiedy wyjechała na praktyki z dziećmi niepełnosprawnymi. ”Na początku byłam przerażona, jak tak młodym osobom dopiero, co rozpoczynającym dorosłe życie mogą dawać dzieci pod opiekę”- pisze Dagmara. Jednak obóz nauczył ją obcowania z osobami niepełnosprawnymi, cierpliwości, odpowiedzialności, wytrzymałości fizycznej i psychicznej, współdziałania i wzajemnej troski.

Po obozie „powiększyło mi się serce do granic jego wytrzymałości, nauczył mnie patrzeć na każdy dzień z uśmiechem, nauczył radości życia, pozbawił kompleksów, pozbawił mnie dystansu do osób niepełnosprawnych. A przede wszystkim dał mi siłę do działania, pokazał jak dużo można robić i jak mało chęci wystarczy, by zrobić cokolwiek”- pisze Dagmara.

Zaczęła rozglądać się za polem do działania. Dzięki dobremu znajomemu trafiła do Pomorskiego Dziecięcego Hospicjum, okazało się, że jest pierwszą wolontariuszką medyczną. Na początku miała pewne obawy, ponieważ jej podopiecznego był dzieckiem niemówiącym z wieloma wadami. Jednak szybko udało im się złapać kontakt- „nie zdawała sobie sprawy, że bez słów można wyrazić tak wiele”.

Poza działalnością w Hospicjum Dagmara czynnie uczestniczy w Społecznym Biurze Organizacyjnym Studenckich Obozów Kontaktowych dla Dzieci i Młodzieży Niepełnosprawnej „Cieciorka”, pomaga tam w przygotowaniu balu mikołajkowego, oraz następnych obozów.

Dagmara jest również „zbieraczką nakrętek”, nazwaną przez Regionalne Centrum Wolontariatu „zakrętkowym potworem”. Jest znana ze zbierania zakrętek w swoim otoczeniu, które zamienia na sprzęt medyczny dla dzieciaków z hospicjum, „ostatnio nawet nieznajomi zaczęli zostawiać mi nakrętki przy samochodzie”.

Pewnego razu koleżanka poprosiła Dagmarę o pomoc przy przyjaciółce, która chorowała na mukowiscydozę i potrzebowała przeszczepu wątroby. Razem ze znajomymi, zaczęli organizować zbiórkę pieniędzy, szukać sponsorów, aby Magda bo tak się nazywała dziewczyna chora na mukowiscydozę mogła wyjechać na operację za granicę. Po pewnym czasie okazało się jednak, że uda się przeprowadzić tą operację Polsce, lecz Magda była już za słaba aby ją przeżyć. Wtedy Dagmarę opanowało wielkie przygnębienie a zarazem złość, czy to co robi ma sens. Zdała sobie jednak sprawę, że
w życiu jest również czas na smutne chwilę.

„W listopadzie kładąc świeczkę na grobie Magdy mogę spokojnie powiedzieć „to ma sens” i podziękować Magdzie, że nauczyła mnie tej ważnej rzeczy- śmierć jest, była
i będzie nie jesteśmy po to by z nią walczyć, lecz by walczyć o jakość życia. (…) Ludzie mówią, że mnie podziewają, że ja tak dużo robię. Inni uważają, że się przemęczę, a to co robię nie ma sensu. Moim zdaniem to, co robię to tylko kropla w morzu oczekiwań, lecz milionem takich kropli możemy zmienić świat tylko trzeba chcieć”.

Bartkowiak Urszula

Pani Urszula działa przy Stowarzyszeniu „Nasze Siedlce”, którego celem jest działalność charytatywna na rzecz dzieci i młodzieży, osób zagrożonych wykluczeniem społecznym oraz integracja lokalnej społecznej.

Pani Urszula aktywnie uczestniczy w pracach Stowarzyszenia i dała się się poznać jako dobry organizator. M.in. zorganizowała festyn dzielnicowy z okazji „Dnia Dziecka” połączonego z imprezą kulturalną pod hasłem „Święto ulicy Jacka Malczewskiego”, która jest imprezą otwartą łączącą i integrującą mieszkańców oraz propagująca piękno Miasta. Podczas takich festynów organizowane są warsztaty malarskie dla osób niepełnosprawnych, konkursy fotograficzne, czy turnieje koszykówki ulicznej. Poza festynami Pani Urszula zorganizowała również kurs komputerowy dla seniorów.

Swoje umiejętności organizacyjne Pani Urszula organizacyjne wykazuje przy rozdawaniu różności żywności i odzieży dla ludzi potrzebujących oraz dzieci ze szkół, które zostały wytypowane przez pedagogów szkolnych w oparciu o współpracę z MOPS -em i szkołami.

Jako mieszkanka osiedla Brzeźna nawiązała współprace z Domem Kultury „Cebulka”
w Brzeźnie, z którym Stowarzyszeniem organizowało kilka imprez kulturalnych dla mieszkańców dzielnicy Brzeźno i Siedlce.

Oprócz organizowania imprez okolicznościowych Pani Urszula pełni funkcję kuratora Sądowego przy Sądzie Rejonowym Gdańsk- Północ. W umiejętny i fachowy sposób uczestniczyła w organizowanej przez Stowarzyszenie akcji pod hasłem „Pomóż sobie
i swoim dzieciom”, mającej na celu pomoc rodzinom w rozwiązywaniu problemów alkoholowych, narkotyków oraz biedy i bezrobocia.

Powierzono jej również odpowiedzialność za współprace z wydzieloną Grupą Usamodzielnienia z Pogotowia Opiekuńczego im. K.O.Borcharda w Gdańsku.

„W swojej pracy na co dzień Urszula Bartkowiak dała się poznać jako zaangażowana wolontariuszka w niesieniu pomocy potrzebującym. Zawsze służyła pomocą i dobrą rada. Jej wkład i oddanie oraz poświęcony czas innym przynosi pozytywne afekty. Swoją postawą w pełni zasługuje na naśladowanie”- pisze Pani Lucyna Karczewska przewodnicząca Stowarzyszenia.

Rosińska Zuzanna

Zuza współpracuje z Pomorskim Forum na rzecz Wychodzenia z Bezdomności stosunkowo niedługo, jednak okazała się bardzo wartościową, partnerką.

Zuzanna działa w Pomorskim Forum na Rzecz Wychodzenia z Bezdomności na dwóch płaszczyznach : - zajmuje się Biblioteką bezdomności, która funkcjonuje przy Pomorskim Forum,gdzie porządkuje księgozbiory, a także kataloguje nowe pozycje, oraz pilnuje aby wypożyczający zwracali książki w terminie; - wspiera działalność Pomorskiej Rady Osób Bezdomnych- „Zuza w swojej pracy jest bardzo skuteczna, a pomoc przez nią świadczona jest nieoceniona wsparciem w działalności Pomorskiej Rady Osób Bezdomnych”- pisze Łukasz Browarczyk, pracujący w Pomorskim Forum na rzecz Wychodzenia z Bezdomności.

Do zadań Zuzanny należy m.in. uczestnictwo w cotygodniowych spotkaniach Kolegium Rady. Także działalności przy redagowaniu gazetki wydawanej przez Panów z Rady. Zajmuje się zbieraniem tekstów, ich obróbką i redagowaniem, wdraża się do roli redaktora gazetki.

Jak pisze Łukasz- „W swojej pracy jest bardzo zaangażowana, zadania realizuje najlepiej jak potrafi, wykazuje się dużą pomysłowością w podejściu do pracy”.Zuzanna jest również bardzo mocno zaangażowana w pomoc przy realizacji heppeningów Werbel Demokracji, „w dziedzinie tak trudnej jak praca z ludźmi borykającymi się z problemem braku domu podejście naszej wolontariuszki można nazwać tylko partnerskie”.

Wiesław Siemiński

Pan Wiesław zapytany kim jest dopowiada: „ mechanikiem, monterem „Złota rączką””. Jest założycielem Klubu Seniora w Brzeźnie, wraz z kolegami z Klubu organizuje działalność na rzecz emerytów w dziedzinie kulturalnej, turystycznej, rehabilitacji
i rozrywek towarzyskich. Często Pana Wiesława można spotkać w Klubie podczas gry
w brydża z kolegami.

„Jestem niedorabiającym emerytem”- tak o sobie mówi Pan Wiesiek, który podczas cyklicznych spotkań klubu odkrył konieczność pomocy osobom starszym, najczęściej samotnym przy usuwaniu różnych usterek eksploatacyjnych urządzeń domowych.
W związku z tym Pan Wiesław postanowił rozwiązać ten problem, zgłosił się do Regionalnego Centrum Wolontariatu, przedstawił problem i propozycję rozwiązania. Postanowił połączyć młodych wolontariuszy, z wolontariuszami „drugiej” młodości, którzy naprawiali by usterki domowe wśród mieszkańców dzielnicy Brzeźno.

Tak powstał projekt „Wkrętariusze”, który dostał dofinansowanie z Fundację „ę” m.in. na zakup niezbędnego sprzętu, do naprawy usterek. Połączył różne pokolenia ludzi, którzy wspólnymi siłami poprawiają standard życia mieszkańcom dzielnicy Brzeźno.

Pan Wiesław oprócz świadczenia usług niezbędnych w gospodarstwie domowym, bardzo często organizuje wszelkiego rodzaju imprezy, oraz spotkania towarzyskie, przez co daje możliwość spędzenia w ciekawy sposób czasu wolnego osobom starszym.

Zapytany o ważny sukces w jego życiu odpowiada: „niewątpliwie sukcesem mojej działalności jest zadowolenie osób starszych z mojej pomocy zawodowej w problemach gospodarstw domowych”

Wolontariusze projektu „Wsparcie na starcie”

We wrześniu tego roku, w Gdańsku odbywał się 71. Światowy Festiwal Filmów Niezależnych UNICA, którego Regionalne Centrum Wolontariatu było współorganizatorem. Do zadań Centrum było znalezienie wolontariuszy, którzy prze 12 dni oddaliby się całkowicie pomocy przy tym wydarzeniu. Zebrała się 8 śmiałków gotowych świadczyć przez 12 dni po 8 godzin pomoc w różnych sferach, oraz przy różnych zadaniach.

UNICA się skończyła a wolontariusze zostali. Raz drugi odwiedzili nas porozmawiać, powspominać, obejrzeć zdjęcia. Odwiedzali biuro podczas tzw. „okienek” na zajęciach, w dni wolne. Aż któregoś razu padło pytanie „co dalej robimy ? ”, nie mogli usiedzieć
w miejscu. W końcu wymyślili „pomożemy przy renowacji nowego pomieszczenia przeznaczonego dla wolontariusz”. Zaczęło się od wymyślenia tytułu całego przedsięwzięcia- „Wsparcie na starcie”, potem doszedł symbol- osioł, więc przedsięwzięcie nazywało się już „Wsparcie na starcie, czasem uparcie” i wzięli się do działania.

Wymyślili parę pomysłów skąd uzyskać fundusze i podzieli się zadaniami, a podczas cotygodniowych spotkań sprawdzali, czy każda osoba wywiązała się z powierzonej jej rzeczy do załatwienia.

Zaczęli od stworzenia strony internetowej. Przedyskutowali co powinno się na niej znaleźć po czym ją stworzyli- www.wsparcienastarcie.eu. Kiedy była już strona postanowili napisać pisma do sponsorów. Z pism powstała cała broszura, która dołączają do listów i wysyłają do sponsorów. Zorganizowali sesję zdjęciową pt. „profesjonalna kadra w nieprofesjonalnym pomieszczeniu”, której efekty widać na stronie www.wsparcienastarcie.eu. Kiedy już to wszystko zrobili postanowili iść dalej. Mianowicie- postanowili zorganizować koncert w jednym z trójmiejskich klubów,
z którego dochód za wstęp byłby przeznaczony na renowację pomieszczenia. Dostali zgodę od menadżera klubu, teraz są na etapie poszukiwania odpowiedniego zespołu.

Nazwali się- Menadżerami Osła.

Niestrudzeni 2008

Realizowanie idei wolontariatu jest coraz bardziej powszechnym zjawiskiem przenikającym różnorodne dziedziny życia społecznego. Jest to wyraz odpowiedzialności społecznej ludzi za otoczenie w którym żyją.

Regionalne Centrum Wolontariatu w Gdańsku już po raz 8 przyznaje nagrody osobom indywidualnym, grupom osób , nieformalnym instytucjom za działalność na rzecz społeczności lokalnych na zasadach wolontariatu. W tym roku konkurs organizowany jest we współpracy
z Miastem Gdańsk. Kapituła przyznała 5 nagród ,które odzwierciedlają różnorodność form działań wolontarystycznych w regionie.

Laureatami edycji Niestrudzeni 2008 są :

Pani Barbara Niemaszek, osoba , która 40-letnią pracę zawodową zawsze łączyła z pracą na rzecz innych ludzi i środowiska.

Z grupą ludzi kochających piękno przyrody i ciekawych świata, założyła 25 lat temu Towarzystwo Przyjaźni Polsko Norweskiej w Gdańsku.

Od siedmiu lat pełni dyżur w Gdańskim Telefonie Zaufania „Anonimowy Przyjaciel”, gdzie dzieli się swoim czasem i doświadczeniem życiowym z ludźmi potrzebującymi wysłuchania, wsparcia i porady.

Pani Barbara równolegle spełnia się jako żona, matka i babcia mimo to w trzecim wieku podąża dalej za swym powołaniem służby bliźniemu. W Telefonie Zaufania ,jak i w Towarzystwie pracuje na zasadach wolontariatu dając przykład jak można twórczo i aktywnie żyć również w starszym wieku.

Szkolne koło wolontariatu Gimnazjum nr 29

Koło działa nieprzerwanie od 2002 roku. Powstało ono z potrzeby niesienia pomocy bezdomnym psom, kiedy to schronisko, w którym przebywały, zostało podpalone. Wówczas miało miejsce pospolite ruszenie, grupa zapaleńców z czasem przerodziła się w rzesze entuzjastów gotowych pomagać tym, którzy tej pomocy oczekują. Obecnie koło tworzy 58 wolontariuszy, którzy pomagają organizując liczne akcje charytatywne, zbiórki darów oraz pogotowie naukowe dla uczniów mających trudności w nauce.

W działania włączana jest cała społeczność szkolna, a starania wolontariuszy przynoszą wymierne efekty. Podczas przygotowań do akcji wolontariusze uczą się zasad współpracy, kreatywności, odpowiedzialności oraz mają poczucie, że to co robią ma sens bo ktoś na to czeka. Każda akcja jest dla nich wyzwaniem, które pozwala im się realizować i dobrze bawić.

Koalicja osób na rzecz Biskupiej Górki

Koalicja to grupa ludzi, których połączyła idea wspólnego działania dla innych. Grupę tę tworzą osoby reprezentujące różne instytucje działające na terenie dzielnicy i pomimo różnorodnych interesów i celów wyszli „ponad” pragnąc zmienić choć trochę rzeczywistość na bliskiej ich sercu dzielnicy. Koalicja od 2007 roku realizuje działania na rzecz wszystkich mieszkańców są to między innymi festyny, zbiórki pieniędzy, akcje ekologiczne, spotkania dla seniorów, działania prewencyjne przeciw patologiom takim jak narkomania i wiele wiele innych… Wyróżniają ich innowacyjne i odbiegające od konwencji pomysły, działają ponad podziałami, a przede wszystkim są wrażliwi i nie boją się marzyć w dążeniu do coraz to nowych celów.

Wolontariusze Teatru Integracyjnego „ Razem

Teatr powstał w 2005 roku na bazie Polskiego Stowarzyszenia na Rzecz Osób
z Upośledzeniem Umysłowym (koło w Gdańsku) z Integracyjnym Klubem Artystycznym „Winda”. Od początku istnienia tworzą go wolontariusze i podopieczni Programu „Starszy Brat – Starsza Siostra”, realizowanego przy PSOUU. Opiera się on na partnerstwie między aktorami niepełnosprawnymi a pełnosprawnymi. Obok polskich wolontariuszy od dwóch lat do teatru dołączają także wolontariusze zagraniczni, przyjeżdżający w ramach wolontariatu europejskiego. W takich warunkach możliwe jest wspólne stawianie pytań: Kim jestem? Czego pragnę? Co się dla mnie liczy? Jak szukać i znaleźć porozumienie? Jak połączyć z pozoru odrębne światy? Z odpowiedzią przychodzi teatr, który w swoich poszukiwaniach opiera się na mitologii czy poezji, próbując uchwycić ukryte tam ponadczasowe prawdy i przenieść je we współczesne realia. By odnaleźć klucz do tych zagadek słowa nie zawsze są potrzebne. Często wystarczy ruch i inne elementy dramy, którymi posługują się członkowie teatru „Razem”. Oni po prostu pokazują siebie.

Wolontariusze fundacji „Dogtor

Fundacja prowadzi działalność dobroczynną wraz ze swoimi psami pomagając i edukując najmłodszych w ten nietypowy sposób. Działalność Fundacji ma wiele pożytecznych aspektów. Odwiedzają oni wraz ze swoimi pupilami dzieci niepełnosprawne intelektualnie oraz ruchowo. Zabawy i ćwiczenia z profesjonalnie przeszkolonymi psami doskonale wpływają na rozwój dzieci, które o wiele chętniej współpracują. Zajęcia takie odbywają się w wyremontowanej własnym sumptem siedzibie Fundacji. Oprócz tego wolontariusze prowadzą akcje edukacyjne w szkołach, między innymi akcję Żłówik. „Wolontariat to styl życia!” mówią z entuzjazmem dzieląc swój czas między pracę zawodową, zajęcia z dziećmi, akcje edukacyjne, „psie” treningi i samo dokształcanie.